" T T H - 7 Fever "

သူရို႕အားလံုး အဖ်ားတက္ၾကေလၿပီ။သာမာန္အဖ်ားမဟုတ္။အျပင္းအထန္ဖ်ားေသာ T T H - 7 Fever " (ေခၚ) “သန္းသန္းေထြး” ေရာဂါ ကူးစက္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုးက ေဘာလံုးဝါသနာရွင္မ်ားထံသို႔ အခ်ိန္တိုအတြင္း ကူးစက္ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအဖ်ားေရာဂါစတင္ရာ ေနရာေဒသကေတာ့ မႏၲေလးၿမိဳ႕ မႏၲလာသီရိအားကစားကြင္းမွ အစျပဳေခ်၏။

တစ္စံုတစ္ရာ(သို႔တည္းမဟုတ္) တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ႏွစ္သက္မိၿပီဆိုလွ်င္ အလြန္အကၽြံ အားေပးတတ္ၾကသည္က ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔ အက်င့္စရိုက္ပင္။အားေပးမိၿပီဆိုလွ်င္ ရင္ထဲအသည္းထဲမွ လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ အားေပးတတ္ၾကသည္။ ထိုသို႕အားေပးေနၾကရင္း မိမိတို႔ေမ်ွာ္လင့္ထားသေလာက္ ျဖစ္မလာလ်ွင္ေတာ့ ထိုအရာႏွင့္ ဆန္႔က်င္စြာ လြန္လြန္ကဲကဲ တုန္႔ျပန္တတ္ၾကသည္။ထိုသို႔ လူမ်ိဳးစြဲ၊ပုဂၢိဳလ္စြဲ ၾကီးမားျခင္းေၾကာင့္ ဘာသာေရး၊လူမႈေရး၊အားကစား စေသာအျခင္းအရာမ်ားတြင္ အစြန္းေရာက္ေသာ အျပဳအမူမ်ားကို အမွတ္မထင္ ျပဳမူမိတတ္ၾကျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။

ယခုလည္း ျမန္မာျပည္က ေဘာလံုးပရိတ္သတ္မ်ားကေယာင္ကတမ္းျဖစ္သည္ဟု ေျပာရေလမလား။ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ား တဟုန္ထိုး ျမင့္မားသြားသည္ဟု ေျပာရေလမလားမသိ။ ကူးစက္ျမန္ေရာဂါတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ပြားေနၾကေလသည္။ အမွန္ေတာ့ ခံစားခ်က္မ်ားက အျပင္းအထန္ Heat တက္သြားျခင္းပင္။

“အေပၚစက္ေအာက္စက္နဲ႔ျပတဲ့ ဗြီဒီယိုရံုကေလး”

ပစၥဳပၸန္တြင္ မေပ်ာ္ေမြ႔သည့္အခိုက္အတန္႔၌ အတိတ္သို႔ျပန္လည္လြမ္းေမာတတ္သည္မွာ လူတို႔၏ သဘာဝပင္။ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္းမ်ား၏ ဆြဲေဆာင္ရာေနာက္သို႔ အဆံုးမရွိလိုက္ပါၾကေတာ့ လူ႔ဘဝအေမာမ်ားႏွင့္ေတြ႔ရႀကံဳရသည္ေပါ့။ ထိုသို႔ဘဝေရဆန္ကိုျဖတ္သန္းကူးခတ္ရင္း တစ္ခါတရံတြင္ လက္ပန္းက်သလိုမ်ိဳး လူတိုင္းခံစားဖူးၾကမည္ဟု ထင္သည္။ယေန႔ေခတ္အခါကလည္း ရုပ္ဝတၳဳေတြက ေပါမ်ားလာသေလာက္ လူတို႔၏စိတ္ဓါတ္ေတြက နိမ့္က်လာၾကသည္။ ဘဝမွာရပ္တည္မႈ တစ္ေနရာအတြက္ တြန္းရတိုက္ရျဖင့္ ရုန္းကန္မႈေတြကလည္း မ်ားျပားလွသည္။ ထိုအခါ လက္ရိွမြန္းက်ပ္မႈမ်ားဆီမွ  ေခတၲဖယ္ခြါၿပီး အတိတ္ကိုျပန္တမ္းတၾကသည္။
♫ …♪…♫…♪  ”ငယ္စဥ္က ကေလးတို႔ဘဝဟာ ေပ်ာ္ပါးဖို႔ရာ လြယ္ပါတယ္” ♫ …♪…♫…♪  
ဟူေသာ စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းကို တိုးတိုးေလးၿငီးတြားကာ ငယ္ဘဝသို႔သာ ျပန္သြားလိုၾကေတာ့သည္။ ငယ္ဘဝဆိုသည္က လြတ္လပ္ေပါ့ပါးသည္။အပူအပင္ကင္းမဲ့သည္။စားခ်ိန္မွာစား၊ကစားခ်ိန္မွာကစားကာ အိပ္ခ်ိန္တန္လွ်င္ ဝင္အိပ္ခဲ့ၾကယံုသာ။

ငယ္စဥ္ကေလးဘဝ ၁၉၉၀- ဝန္းက်င္ကာလမ်ားဆီက ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ေလးတြင္ ဒီေန႔ေခတ္လိုမ်ိဳး ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္းမ်ားေပါမ်ားမႈ မရွိလွပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ခဲ့ေသာ ရပ္ကြက္တစ္ခုလံုးတြင္မွ Television (ေခၚ) ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္မွာ ေငြေၾကးခ်မ္းသာသူတို႔သာ သံုးစြဲႏိုင္သည့္ ဇိမ္ခံပစၥည္းသက္သက္မွ်သာ။တစ္ရပ္ကြက္လံုးရွိ TV မွာလက္ခ်ိဳးေရတြက္၍ ရေလာက္သည္။ထိုအခါ အိမ္တြင္ TV မရွိသူအမ်ားစုက TV ပိုင္ရွင္တို႔၏အိမ္သို႔သြားၿပီး အခေၾကးေငြေပးကာ ၾကည့္ၾကရသည္။

"ေဆးေပါင္းခတဲ့ည ...အေပ်ာ္ရႊင္ရဆံုးဘဝ"

 

ငယ္ငယ္တုန္းက ဒီအခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ အရမ္းေပ်ာ္သည္…ကေလးတို႔သဘာဝ လျပည့္ေန႔မေရာက္ခင္ထဲက ေမွ်ာ္တလင့္လင့္ ေစာင့္စားေနရသည္…အလြန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာည…တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ညျဖစ္၏…ဒီညမွာ မယ္ဇလီဖူးသုတ္ေတြ စားရသည္…ရပ္ကြက္ထဲက မိမိတို႕ႏွင့္သိေသာ လမ္းတကာကအိမ္ေတြမွာ မုန္႔ဖိုးလိုက္ေတာင္းၾကသည္ … ျမိဳ႕ေပၚက တန္ခိုးႀကီးဘုရားမ်ားသို႔ သြားေရာက္ ဖူးေျမွာ္ၾကသည္… ညဥ့္နက္လာလွ်င္ေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕အိမ္ေတြက ပံ့သကူဖြက္ထားသမွ်ကို ေတြ႔ေအာင္ရွာၾကသည္ …ကာလသားလူပ်ိဳေတြ ရပ္ကြက္ထဲကၾကက္ခိုးၿပီးခ်က္စားၾကရာသို႕ သြားေရာက္ၿပီး စားၾကေသာက္ၾကသည္…ကိုကိုကာလသားမ်ားထံမွ ကေလးငယ္တို႔ မသိဘူး၊မၾကားဘူး၊မျမင္ဘူးေသးသည့္ ပညာရပ္ေတြကို လက္ဆင့္ကမ္းသင္ယူၾကသည္ေပါ့…

ေမွာင္စပ်ိဳးလာသည္ႏွင့္ ၿမိဳ႕ထဲက ကတၲရာလမ္းမေတြေပၚသို႔ ေငြအေၾကြေစ့က်သံ တစ္ခၽြင္ခၽြင္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႔ေလးက အသက္ဝင္လာသည္ …  ” ၁…၂…၃… ပိုက္ဆံႀကဲပါဗ်ိဳ႕ “  ဟု ကေလးမ်ား၏ သံျပိဳင္ေအာ္သံမ်ား ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ ၾကားလာရသည္...